Οι μαθητές/τριες οργάνωσαν δράσεις στην αυλή του σχολείου μας φτιάχνοντας συνθήματα με πανό και τις μαθητικές τους τσαντες, αυτές που κουβαλάνε τα όνειρα τους, αυτά που ποτέ κανένας ΔΕΝ πρέπει να τους στερήσει.
Στη συνέχεια τελέστηκε μνημόσυνο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό για τα θύματα των Τεμπών, αλλά και κάθε τραγωδίας (Μάτι, Μάντρα Αττικής) και μοιράσαμε κόλυβα στους μαθητές/τριες. Ο καθηγητής κος Νίκος Αγριμάκης επιμελήθηκε και εκφώνησε έναν ιδιαίτερα συγκινητικό λόγο για τα θύματα της τραγωδίας αυτής, τον οποίο και παραθέτουμε παρακάτω.
"Σεβαστέ πατέρα, Αγαπητοί συνάδελφοι, Αγαπημένοι μας μαθητές και μαθήτριες, Στεκόμαστε σήμερα εδώ, στον Μητροπολιτικό Ναό της πόλης μας, για να αποτίσουμε φόρο τιμής σε 57 συνανθρώπους μας που το νήμα της ζωής τους κόπηκε βίαια και άδικα. Η προσευχή που μόλις αναπέμψαμε δεν ήταν μόνο μια θρησκευτική τελετή, ήταν και μια κραυγή μνήμης ενάντια στη λήθη.
Δυστυχώς, τα 57 θύματα –πολλά από
τα οποία ήταν παιδιά λίγο μεγαλύτερα από εσάς που μόλις είχαν αφήσει πίσω τους
τα σχολικά θρανία– φεύγοντας, άφησαν μια ανεκπλήρωτη υπόσχεση. Δεν πήραν ποτέ τηλέφωνο
τους γονείς και τα οικεία τους πρόσωπα να τους πουν ότι έφτασαν. "Πάρε με
όταν φτάσεις". Μια μικρή φράση που κλείνει μέσα της όλη τη φροντίδα την αγωνία
και την αγάπη του γονιού για το παιδί του.
Αυτό το τηλεφώνημα δεν έγινε
ποτέ, γιατί η δική τους ελπίδα προσέκρουσε πάνω σε μια ολέθρια νοοτροπία που
συνοψίζεται σε μια άλλη μικρή επίσης φράση, που δυστυχώς συμπυκνώνει σε μεγάλο
βαθμό τις παθογένειες της κοινωνίας μας. "Πάμε κι όπου βγει".
Μια φράση της άρνησης μπροστά
στην ευθύνη, μια φράση της άρνησης απέναντι στον σεβασμό της ίδιας της ανθρώπινης
ζωής. Στα κλασικά μας κείμενα, στην αρχαία τραγωδία που γεννήθηκε σε αυτόν τον
τόπο, διδασκόμαστε ότι όταν ο άνθρωπος επιδεικνύει αλαζονεία, όταν περιφρονεί τους
νόμους και την αξία της ζωής, τότε διαπράττει ‘’ Ύβρη’’.
Η ‘’ Ύβρις’’ όμως τιμωρείται από
τη ‘’Νέμεση’’ που είναι η προσωποποίηση της ‘’Θείας Δίκης’’. Για να ησυχάσουν πραγματικά
οι ψυχές αυτών των ανθρώπων και για να μπορέσουμε εμείς, οι ζωντανοί, να
κοιτάξουμε το μέλλον στα μάτια, δεν αρκεί μόνο η θλίψη μας. Απαιτείται η απόδοση
της Δικαιοσύνης. Όπως στην τραγωδία, μετά την καταστροφή, οφείλει να έρθει η
Κάθαρση, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, η Κάθαρση δεν είναι άλλη από την
πλήρη και ειλικρινή απόδοση των ευθυνών, σε όποιο επίπεδο κι αν αυτές ανήκουν,
χωρίς εκπτώσεις και χωρίς συμβιβασμούς. Μόνο η αλήθεια και η λογοδοσία των
υπευθύνων μπορούν να δικαιώσουν τη μνήμη των νεκρών και να θεραπεύσουν την
πληγή μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Αγαπημένα μέλη της σχολικής μας
κοινότητας, σήμερα ας υποσχεθούμε όλοι μέσα μας ότι το "πάρε με όταν φτάσεις"
θα ακούγεται πάντα με την προσδοκία της συνάντησης και ποτέ με τον φόβο του
χαμού. Ας υποσχεθούμε ότι η μνήμη των θυμάτων θα μείνει ζωντανή μέσα από τη
δική μας στάση ζωής, μέσα από την άρνησή μας να δεχτούμε το "πάμε κι όπου
βγει" ως τρόπο λειτουργίας της ζωής και της χώρας μας.
Πριν επιστρέψουμε στις αίθουσές
μας, σας ζητώ να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή. Όχι μόνο για να τιμήσουμε
εκείνους που έφυγαν, αλλά και για να υποσχεθούμε στους εαυτούς μας ότι θα
γίνουμε η γενιά που θα απαιτεί το δίκαιο και θα προστατεύει το φως της
ανθρώπινης ύπαρξης."
